MEHMET KUMCAĞIZ – HZF GLOBAL
İnsan, kalabalıkların ortasında da yalnız kalabilir. Ama en ağır yalnızlık, omzunu yasladığın bir dostun çekip gittiği andan sonra başlar. Çünkü yalnızlık bir eksikliktir; ihanet ise bir kırılma.
Dostluk dediğimiz şey, sadece iyi günlerin fotoğrafında yan yana durmak değildir. Asıl mesele, fırtına çıktığında birbirinin yanında kalabilmektir. Aynı sofrayı paylaşmak, aynı yola bakmak, aynı hayalleri kurmak… İşte bunlar dostluğu büyütür. Ama bir gün gelir, en güvendiğin kişi o sofrayı sessizce terk eder. O zaman anlıyorsun; bazı insanlar dostluk değil, sadece rol yapıyormuş.
Bu kırılmanın ortasında, asırlar öncesinden bir ses yankılanır:
Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî der ki: “Dost, acı söyleyendir; tatlı söyleyen değil.”
Belki de en büyük yanılgımız, her tatlı sözü dostluk sanmamızdır. Oysa gerçek dostluk, gerektiğinde can acıtan hakikati söyleyebilme cesaretidir. Sahte olan ise hep güzel görünür, ama ilk rüzgârda savrulur.
İhanet, bir bıçağın sırtından değil, en beklenmedik yerden saplanmasıdır. Düşmandan gelen darbe yaralar; ama dosttan gelen darbe insanı değiştirir. Artık eskisi gibi güvenemezsin. Her gülüşte bir şüphe, her sözde bir mesafe başlar.
Tam da bu noktada bir başka hakikat kapıyı aralar.
Yunus Emre şöyle seslenir: “Sevelim, sevilelim; dünya kimseye kalmaz.”
Bu söz, hem bir teselli hem de bir uyarıdır. Çünkü ihanet edenler de, ihanete uğrayanlar da aynı geçici dünyada yolcudur. Kinle kalmak, insanı içten içe tüketir. Ama affetmek, unutmak değil; kendini özgür bırakmaktır.
Yalnızlık ise bu noktada bir ceza değil, bir sığınak olur. İnsan, kendine dönmeyi öğrenir. Kalabalıkların gürültüsünden uzaklaşıp kendi iç sesini dinler. Belki de ilk defa gerçekten kim olduğunu fark eder. Çünkü ihanet, insanın gözündeki perdeyi kaldırır; kimin dost, kimin yolcu olduğunu açıkça gösterir.
Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî’nin şu sözü de bu gerçeği tamamlar: “Ya olduğun gibi görün, ya göründüğün gibi ol.”
İşte dostluk da tam burada başlar. Samimiyetin olmadığı yerde ne güven olur ne de sadakat.
Sonunda insan şunu anlar: Her ihanet bir ders, her kayıp bir kazançtır. Yalnızlık ise sandığımız kadar korkulacak bir şey değildir. Asıl korkulması gereken, yanlış insanlara doğru anlamlar yüklemektir.
Ve belki de en büyük olgunluk, Yunus Emre’nin izinden giderek kalbini karartmadan yoluna devam edebilmektir. Çünkü hayat, kırılan yerden yeniden başlamayı bilenler için hâlâ umut taşır.
