MEHMET KUMCAĞIZ – HZF GLOBAL MEDYA
SAMSUN – Uyuşturucu ile mücadele, Samsun gibi stratejik ve büyük şehirlerde uzun süredir gündemin en sıcak konularından biri. Neredeyse her gün polisin ve jandarmanın operasyon haberleriyle karşılaşıyoruz. Bu durumun süreklilik arz etmesi, uyuşturucu kullanımının, ticaretinin ve ulaşılabilirliğinin ciddi bir sorun hâline geldiğini gösteriyor.
Samsun’da neredeyse her gün basına yansıyan uyuşturucu operasyonları, kentin ciddi bir bağımlılık ve kaçak madde sorunu yaşadığını gösteriyor. Emniyet ve jandarma güçlerinin kararlı operasyonları ne kadar başarılı olursa olsun, uyuşturucu akışı bir türlü kesilemiyor. Peki bu işin sonu neden gelmiyor? Hangi tedbirler yetersiz kalıyor? Uyuşturucu ile mücadelede sadece güvenlik güçleri mi sorumlu?
Samsun’da Durumun Ciddiyeti:
Son bir yılda Samsun Emniyeti ve İl Jandarma Komutanlığı tarafından binlerce kişiye yönelik yüzlerce operasyon düzenlendi. Uyuşturucu ticareti yapanlar, kullanıcılar, sokak satıcıları ve organize suç örgütlerine ait bağlantılar bir bir deşifre ediliyor.
Ele geçirilen maddeler genellikle, esrar, metamfetamin, Sentetik haplar (captagon, ecstasy), Bonzai (sentetik kannabinoid), Skunk. Şehirde sadece ticaret değil, kullanım oranlarında da ciddi artış gözleniyor. Özellikle gençler hedefte.
Neden Bu Kadar Yaygın?
Samsun, Karadeniz’in en büyük liman şehirlerinden biri. Kara, hava ve deniz yollarıyla bağlantısı, şehri transit geçiş güzergâhı hâline getiriyor. Uyuşturucu tacirleri, limanları ve ana kara yollarını kullanarak şehir üzerinden iç bölgelere madde transferi sağlıyor. Genç işsizliği ve eğitimden uzaklaşan genç nüfus, madde kullanımı açısından riskli gruplar oluşturuyor. Aile içi denetim eksikliği, ekonomik sıkıntılar ve psikolojik boşluklar, özellikle sentetik uyuşturuculara yönelimi artırıyor. Tutuklanan ya da gözaltına alınan satıcıların yerine kısa sürede yenileri geçiyor. Örgütlü yapılar, gençleri maddi vaatlerle kolayca sisteme çekebiliyor.
Eksik Kalan Önleyici Tedbirler:
Okul ve Gençlik Merkezli Önleme Çalışmaları Yetersiz. Okullarda verilen madde bağımlılığı eğitimleri genellikle yüzeysel kalıyor.Rehberlik servisleri, özellikle kalabalık devlet okullarında, bu yükü taşıyamıyor.
Aile Bilinçlendirmesi Eksik. Aileler çocuklarının uyuşturucu kullanmaya başladığını çoğu zaman geç fark ediyor.Uyuşturucu belirtilerini tanıma ve mücadele yöntemleri konusunda genel bir bilinç eksikliği var.
Rehabilitasyon Süreçleri Sınırlı ve Takipsiz. Yakalanan kullanıcılar hakkında çoğu zaman sadece adli işlem yapılıyor.Tedaviye yönlendirme yetersiz, yönlendirilenlerin de uzun süreli takibi yapılmıyor. AMATEM gibi merkezlerde yer sorunu yaşanabiliyor.
Sosyal Destek Sistemleri Zayıf. Uyuşturucu bağımlılığından kurtulan gençlerin iş bulması, topluma yeniden kazandırılması için yeterli destek sistemi bulunmuyor.
Günümüzde geçmişe göre işlevi azalan mahalle muhtarları ile emniyetin, okul yöneticilerinin ve sivil toplumun birlikte hareket ettiği yapıların kurulması gerekir. Okullarda öğrenci davranışlarını izleyen, gerektiğinde psikolojik destek sağlayan özel ekiplerin kurulması önemlidir. Tüm velilere yönelik ücretsiz seminerler, çevrim içi eğitim modülleri hazırlanmalıdır.
Ayrıca, yerel yönetimler, İl Emniyet Müdürlüğü, İl Sağlık Müdürlüğü, Milli Eğitim ve STK’ların ortak imzasıyla kapsamlı bir stratejik plan hazırlanmalı.
Uyuşturucu ile mücadele sadece polisle, jandarmayla olmaz. Eğitimden sağlığa, aileden sosyal hizmetlere kadar çok yönlü bir iş birliği gerekiyor. Samsun’da her gün yapılan operasyonlar, uyuşturucu tacirlerine göz açtırmıyor olabilir ama sistemi besleyen sosyolojik ve ekonomik damarlar kesilmediği sürece sorun devam edecek gibi görünüyor.
